Στο θαλασσινό τραγούδι,
πλένει τα λευκά του ρούχα,
με τα γαλάζια τα κουμπιά,
τοξωτά παράθυρα
εκκλησιάς του Αιγαίου.

Ύστερα,

Τ’ απλώνει στο πεντάγραμμο,
κάτω απ’ το φώς του φεγγαριού
που αποχωρεί απ’το αυγινό το λιμανάκι
της Γαλάζιας Πολιτείας,
ακριβώς τη στιγμή
που ο ήλιος τελείωσε
το νυχτερινό του μακροβούτι,
και βάλθηκε να κρατάει ζεστή
Την εσοχή του βράχου, εκεί,
που το νυχτερινό ερωτευμένο ζευγαράκι,
έκλωθε τον έρωτά του

Όταν πια στεγνώσουν
τα φορεί, και τραγουδά
τραγούδια ερωτικά,
όταν ο ήλιος αποχωρεί
απο το δειλινό το λιμανάκι,
της Μώβ εκείνης Πολιτείας,
ακριβώς τη στιγμή
που το φεγγάρι τελείωσε,
το πρωϊνό του μακροβούτι,
και βάλθηκε να κρατήσει φωτεινή
την εσοχή του βράχου, εκεί,
που το νυχτερινό ερωτευμένο ζευγαράκι
καρπίζει τον ερωτά του.

Στο θαλασσινό τραγούδι,
ακούω εσένα......

   Στο Θαλασσινό Τραγούδι ...

Στέλιος Γαστεράτος.