Μέσα στον κόσμο μ` έχασα
σε μένα θε να μ` έβρω

Μα πού `ναι οι τόποι οι κρυφοί
και της πηγής το λίκνο
να σκύψω ελάφι για να πιω
σε ίσκιο να πλαγιάσω

Ανοίγω στράτες μέσα μου
σε δύσβατα ρουμάνια
χτυπώ ζερβά χτυπώ δεξά
με της καρδιάς το αίμα
πληγώνουν τα χεράκια μου
κι όλο γκρεμνά μού βγαίνουν

χτυπώ και χαμηλότερα
εκεί που κλαιν τα μάτια
κι ακούω να τρέχουν τα νερά
μόνο σιωπή και δίψα

Ξανοίγομαι ψηλότερα
στο βασιλέα ήλιο
και κείνος μου χαμογελά
και λέει μου – Παιδί μου

τούτο το μέρος που ζητάς
εγώ θα σου φωτίσω

είναι κοντά είναι μακριά
στου κόσμου τ` αλωνάκι
εκεί που πνίγονται οι φωνές
δένονται τα ραμφάκια

και σ` έναν μύλο αχόρταγο
αλέθεται το δίκιο

- Ήλιε μου φέρτα μου εδώ
και γω θε να τα γειάνω
Στρώνω τραπέζια της χαράς
και δείπνα της αγάπης

-Της γης τα ξέψυχα τα πουλιά
στέλλω σου να ταΐσεις
που στα κελιά της λησμονιάς
μαργώνουν και διψούνε

άνοιξε πόρτα κι αγκαλιά
και στ` αύριο μια βρύση
να πιούνε λέξεις και κλειδιά
μιάν άνοιξη ν` ανοίξουν

Σωκράτης Ξένος.

Μέσα στον Κόσμο μ’ Έχασα ...