Το Ναύπλιο
το Δικό μου ...

Κάθε απόγευμα ανεβαίνω
τα σκαλοπάτια του κάστρου,
η μια πολεμίστρα τα κύματα μου δείχνει,
και η άλλη τον αφρό τους.
Στο ψηλότερο σημείο σκαρφαλώνω,
τ' Ανάπλι να στέκεται
χρυσάφι μες ‘τη χούφτα μου

Κάθε πρωί καλοκαιριού
σε ενα βαρκάκι μπαίνω,
το ένα κουπί τους γλάρους σημαδεύει,
και τ' αλλο, τα φτερά τους,
Εξω απ'το φρούριο το μικρό θα στέκομαι,
το Μπούρτζι να μαζεύεται στα πόδια μου.

Το βράδυ όμως
δεν ξέρω τι να περιμένω,
μορφή δεν έχει,
μηδέ μιλιά και κίνηση,
μα σαν περνάει,
τρελαίνει τους ααέρηδες,
Τα παληά τείχη της Μυκήνας,
στο κρυφό σοκάκι των Ναπλιωτών
ταρακουνά ...

Πέτρα, πέτρα, πρέπει να αγγίξω,
κόκκο και άλλο κόκκο άμμου να φυσήξω,
στου χώματος το πέταγμα,
τα γράμματα να ανθίσω...

για να βρω, να βρω...

Ολα μου τα περίεργα εδω,
σε αυτή τη θάλασσα μου,
στο Ναύπλιο το δικό μου,

Αναπλιού τον άνεμο,
Μυκήνας το σκοτάδι,
Επιδαύρου χώμα
και του Αργους το μέταλλο
θέλω για να χτίσω
το δικό μου το στοιχείο
που κρύφτηκα θεέ μου τόσα χρόνια...

Κι’ ο τοξότης απο ψηλά που σημαδεύει,
κρατάει αστέρι στο ενα χέρι,
και βέλος μαρμαρένιο στ’ άλλο...

Πλου-Γη