Δεν μου `ταξες,
μονάχα τοίχους ύψωσες,
για μέρες έψαχνα
μια χαραμάδα.

Κι αν οι ματιές μας
ασύμπτωτα χωρίσανε
ύστερα από το μόνο
σημείο επαφής τους,

κι αν το χάδι
απ`τα δάχτυλα μας έτρεξε
σαν άμμος
που στη χούφτα
περισσεύει,

το γέλιο σου
είναι εκείνο
που προδίδει
τα σημεία.

Δες, στην άμμο βρήκαμε
τον κοχλία
ενός βαρκάρη.

Φύλα τον στη βάρκα μας
να πορευτούμε
Προς το κρυφό νησί μας,

όπου τα όρια
στην άμμο του ακυρώνονται,
όταν αχτίδες
συναισθημάτων ξεγλιστρούν,

από απρόβλεπτες

των τοίχων

χαραμάδες.

Ευγενία Βογιατζή.

Ο Κοχλίας (ο Χαραμαδιαστός)