Μυστικά τοπία, χαραγμένα σημάδια...
φωτιά που καίει τριγύρω,
κανείς μην πλησιάζει

Τα αγρίμια ημέρωμα δεν παίρνουν
τα μελλούμενα στα μάτια τους έχουν
στο βλέμμα τους περνά το παρελθόν
και το παρόν πατάνε  

ποιος πλησιάζει κοντά για να τα δει;
ποιος αντέχει του θηρίου τη βοή;   


Η ψυχή μου πώς να ημερώσει
μέσα στα πήλινα, κουφάρινα κλουβιά
Πώς να μωρωθεί για το σωστό
και σε ποιανής το  στήθος;

Να τριγυρνά μέσα στα σίδερα
Το κλάμα της να πίνει, χορτάτη να ‘ναι

-Το δέντρο στέκει στις ρίζες του
βαθιά φυλακισμένο
Μα με τον άνεμο χαϊδεύεται,
με τη βροχή υγραίνεται-
Ποτίζεται – σκιρτά
και στο πλάι μας μαραίνεται.


Η ψυχή άραγε τούτη, μπορεί δέντρο να γίνει;
Κλειδωμένη να πετά, φιμωμένη να φωνάζει    

Με τα μάτια δεμένα να κοιτά,
διψασμένη, νερό να πηγάζει;       
Και με τις γλώσσες της φλόγας της καυτής
να δένεται για πάντα;


- Πόσο μέσα της να σκύψει η ψυχούλα
το σύνορο στα μάτια, το δικό της να αντικρύσει; -
Κι αν, το σύνορο δεν ανταποκριθεί,
πασσάλους να στήσει,
τη σκιά της μεσ’ το πήλινο το χώμα να καρφώσει.


Υπάρχει μια λύση, υπάρχει...

Υπάρχει Μιά Λύση (...υπάρχει).

Πλου-Γη